කවියත් වෙනස් කරනු බැරිද?

මෙතුවක් මා ඇසූ සිංහල ගීතවල
තිබුණේ සිහල පද වැල් තේරෙන අපට
එනමුත් අද ඇසෙන සමහර ගීතවල
නෙකවිධ වෙනස් භාෂාවල වචන ඇත

අරුතක් ඇතත් නැතුවත් ඔබ ඒ ගීත
අසනා හෙයින් බලමින් මේ කවිය දෙස
නොකියනු මෙමා බුද්ධිය නැති සිහි විකල
කවියෙකු කියා අරුතක් නැති කවි ලීව

cap පිටුපසට පළඳා ගෙන යන මෙකල
tap එක විවර කළ වාගෙයි rap නිතර
කවියත් ඉතිං රැප් කර තිබුණොත් යසට
කවුරුත් පෙම් බඳියි කවියක ඒ රසට

කාලෙට අනුව තාලය දැමු ගී ඇසෙන
ගෝලියකරණෙ හැටි වෙන්නැති මට හිතෙන
මේ වගෙ කලට එක එක විදියට නටන
ජාතික ගීය පුදුමයි රැප් කර නැතුව

කාලෙට අනුව හැම වෙනසම සිදු වෙද්දී
පැලඳුම් ඇඳුම් ආහර නෙක විධි එද්දී
ගීතය නැටුම රංගන වෙනතක යද්දී
මා හට සිතුණි කීමට කවි වෙනසක් වී


©ems

කවියක් විය නැගුණු තනිවුන හදවතක.....

සතුටේ සඳු වසාලන දුක් වළාවක
ගතවුනු විවේකය මා ලද නිමේෂෙක
පද වැල් ගොනු වෙලා මා මැව් සිහිනයෙක
කවියක් විය නැගුණු තනි වුන හදවතක

දිවියේ දෙනෙත් අභියස හමුවන ගැහැට
කඳුලැලි පිසින සුදුවන් දෙඅතක් සුමට
රලු කතරක් වෙවී වියළෙන දිවියකට
ඔබ විය දිය දහර ඉහිරුනු මගෙ හිතට

රැඳෙනා තුරා හැම සුසමක් මගෙ මුවඟ
පියවෙන තුරා කවදා හෝ මගෙ නෙතඟ
සිටිනා තුරා උණුසුම ළග මගෙ ළමැද
සරනා තුරා සසරේ ඔබ ළග නිබඳ

සුරඹුන් සැරිසැරූවත් මිහිපිට දසත
ඔබ රුව මැවේවා පෙම්බර මගෙ දෙනෙත
අවසන් සුසම් පොද මා හෙලනා මොහොත
ඔබ ළඟ සිටියොතින් එය වේ මගෙ සැපත

ගෙවෙනා හැම නිමේෂෙක ආදරයේ රස
ඔබ විය මගේ මුවේ සිනහවෙ රැදි රහස
මා මියැදුන පසුව ලැබුවොත් දුක් පහස
කවුරුද පිසින්නේ ආදර ඔබෙ දෑස
© ems

මෙහෙමත් හඬන්නේ නුඹ හින්දා කවුරු...?

සයුරු බිමට ගියදා නුඹ මාව දමා
දෙනෙත මගේ හැඩුවා මුලු ගතම තෙමා
මා වටකර ඉන්නේ කඳුකරය තමා
එන්න හිතයි වෙරළට නොම වීලා පමා

නොකී නමුත් නුඹ මෙහි සිටි දවසකට
හොර රහසේම බැඳුනා හදවත නුඹට
පුංචි වැඩි නිසා නුඹ තව පෙම් ‍ ලොවට
කොහොම කවන්නද පෙම් විස නුඹෙ හදට

දන්නේ නැති නිසා මගෙ ආදරය ගැන
වෙන්වී ගිය දවසෙ නුඹනම් හිනා වුන
බිඳක් සිනාසී සමු දුන්නත් වුවන
නුඹ නොදුටුව තැනක් මගෙ හැඩුවා එදින

දුටුවද තැවී අඹුවක් හඬනා අයුරු
සැමියෙකු ලොවෙන් සමුගන්නා විට සොඳුරු
එලෙසම හඬා වැටුනා හද බිඳ පවුරු
මෙහෙමත් හඬන්නේ නුඹ හින්දා කවුරු

වියළී දිනෙන් දින තිබු ඇස් හිනා වෙවී
කලකට පසුව තෙමුනා දිනයකදි රවී
සනසන්නට අසල සිටිමුත් මාගෙ දෙවි
සිත මගෙ ලියා දුන්නා මේ කඳුලු කවි

දෙවියන් වරම් දේ නම් ඔබෙ අත ගන්න
පුංචි රටේ සිටියත් ඈතට වෙන්න
නිසි කල වයස සපිරෙන විට ඔහෙ එන්න
මට හැකි වේවි නුඹ හා නිති සැනසෙන්න

නුඹ ඉදිරියේ අන් හැම අඳ ගොළු වේවා
ඔය රූසිරිය වෙන කෙනෙකුට නොපෙනේවා
මා එන තුරුම නුඹෙ දිවි පිවිතුරු වේවා
මට විතරක්ම ඔය සඳවත හිමි වේවා

© ems

එතෙර ගිය සෙනෙහස..

පොල් අතු සෙවිලි කළ පැල්පත වහල කොනින්
රූරා වැටෙයි වැහි බිඳු ගෙයි බිම තෙමමින්
බිළිඳා හඬයි කුස ගින්නට කිරි යදිමින්
අම්මා සොයයි කිසිවක් පුතුනට දෙන මෙන්

හදවත දරන් නැත මෙතරම් දුක් ගැහැට
කෙලෙසින් බලා ඉන්නද ඇය වැද ගෙයට
සයුරින් එතෙර ඈතින් ඇති දුරු රටට
අම්මා ඉගිල යයි අත මිට නැති කලට

පියතුම් ළයේ තනි වූ බිළිඳුන් බලමින්
ඇය එනතුරුම නෙත් දල්වා ගෙන හිඳිමින්
ලැබ දෙන නමුදු පිය සෙනෙහස හැම අයුරින්
දූ පුතු වැඩේවිද මිදෙමින් මව් සෙනෙහෙන්

අතමිට සරු කරන් රන් මිණි මුතු ගෙනෙමින්
මව් යළි පැමිණියත් දරු සම්පත සොයමින්
දරුවන් නොමඟ ගිය විට දුසිරිත් හැමෙකින්
අගයක් වේද ඇය හෙලු දහදිය කඳුලින්

© ems

...මිහිරිය ඔබයි...

යෙහෙළිය ඔබයි නිති මා සමඟින් යනෙනා
සෙවණැලි ලෙසින් ඔබ මා පසුපස රැ‍ඳෙනා
පහනක් වෙලා නෙත් ඉදිරිය එළි කරනා
මිහිරිය ඔබයි මගෙ දිවි සුව යස ගෙනෙනා

සංකා සිතින් දුටුවෙමි මෙලොවේ මායා
ඔබගේ නෙතින් පළවුනි මුල් පෙම ඡායා
මහදේ නැගුණි පෙම් කුසුමන් නෙක සේයා
එම දින දිලුණි තරු කැන් සතොසින් පායා

ඉපදුනු නිසා මෙතුවක් මිහිපිට වසමින්
සිටියේ කෙදිනදෝ මියැදෙන්නේ සිතමින්
ඔබෙ පෙම නිසාවෙන් එම සිතුවිලි නසමින්
මතුවට ගෙවන්නෙමි මම දිවි ඔබ වෙනුවෙන්

සැනසුම සතුට පිරි නිවහල් අපෙ ලොවට
ඔබ මා පැමිණී දා එක වහලක් යටට
හොඳ පතිනියක වනු මැන සැමදා මහට
සදහට වාසනා වේවා අපෙ පැලට

©ems

....හදවත කැකුළ විය පීදෙන පෙම් හිරුට....

දෝතට නෙළා ගත් මල් පෙති සුළඟෙ ගියා
ගඟකින් කැපූ නෙළුමන් ගඟ දිගේ ගියා
සතුටට හෙළූ අස්වැසුමන් මැකී ගියා
වාසනාව මා හැරදා යන්න ගියා

මා ලද සියලු දේ මෙතුවක් දුක දරලා
ලෙය දහදිය එහැම යට ඇත සැඟවීලා
අපමණ වරක් ඇත මියැදෙන්නට සිතිලා
කඳුලැලි මිතුරු විය මා හා තනි මකලා

ඔබ හා බැඳී ඇත මගෙ සිත පෙම යාවී
පිටුපා නොයනු යළි මා අසරණ වේවී
මා හා පෙම් කෙරුම අභිමන් නො ගෙනේවී
එනමුදු අහක නොබලන් මගෙ සඳ සාවී

බැලුවත් එබී හිනැහී මා කැඩපතට
මොනවා බලන්නද හිතුනා මගෙ හිතට
හදවත කැකුළ විය පීදෙන පෙම් හිරුට
සිතුවිලි හඬනවා නිතරම මගෙ දුකට

©ems

යළි හමු නොවෙමු !

ජීවිතය පුරාවට
ගලයි කඳුලැලි නෙතට
නොනැවතී හදවතින්.....
මා පැතූ සොඳුරු ලොව
මගේ නෙත් අභියසම
බිඳී යයි සුන් වෙලා
ඔබේ සිනාවන් මැද......
නිල් නුවන් වැසී ගිය
සුදු සේල සේදයෙන්
වැසී යයි මා දසුන්
ඔබේ මංගල දිනේ......
ඝන මේඝ වළාවක
තනිව මා අඳුර මැද
ඉකි ගසමි වියෝවෙන්
හුදෙකලා ලෝකයක......
නිමක් නැති සසර තුළ
හමුවුනොත් යළිත් අප
වෙන්ව යමු දුර ඈත
පෙම්වතුන් නොවන ලෙස...
මන්ද අපි එක් වරක්
"ආදරය" නම් වදන
නිගාවට පත් කෙළෙමු
එහි අරුත කෙලෙසමින්
රිදුම් දී හදවතට...
ආදරය අමිහිරිද?
නැත සදා සුන්දරය....
ජීවනය ඇත්තේද මිහිමතේ ඒ තුළය
එහෙත් එය අපටනම්
කිසිම දා නොලැබේවි
නිමා වන තුරුම මේ
සංසාර මාවත........

©ems